کلکسیون ۱۶۰ خودروی V8 آمریکایی رئیس فدراسیون جهانی اتومبیلرانی

شاید اگر از بیشتر علاقه‌مندان به دنیای سرعت بپرسید که رئیس فدراسیون بین‌المللی اتومبیلرانی چه خودروهایی در پارکینگ خانه خود نگه می‌دارد، فهرستی از مدرن‌ترین و پیچیده‌ترین سوپراسپرت‌های اروپایی یا مدل‌های مسابقه‌ای پیست را حدس بزنند. با این حال، محمد بن سلیم (Mohammed Ben Sulayem)، مرد شماره یک فدراسیون جهانی اتومبیلرانی (FIA) و راننده کهنه‌کار رالی، نگاه کاملاً متفاوتی به ماشین‌بازی دارد. او اخیراً فاش کرده که قلب تپنده کلکسیون شخصی عظیمش را نه خودروهای مینیاتوری اروپایی، بلکه ۱۶۰ هیولای هشت سیلندر آمریکایی تشکیل می‌دهند؛ خودروهایی که به گفته خودش، حس واقعی قدرت، آزادی و شکوه جاده را به راننده هدیه می‌کنند.

برای عاشقان خودرو در سراسر جهان و به‌ویژه علاقه‌مندان پروپاقرص ماسل‌کارها و غول‌های دیترویتی، شنیدن چنین سخنانی از بالاترین مقام اتومبیلرانی دنیا جذابیت کم‌نظیری دارد؛ به‌ویژه در روزگاری که صنعت خودرو جهان به سمت الکتریکی‌سازی و قوانین سخت‌گیرانه مصرف سوخت می‌رود و طرفداران پیشرانه‌های حجیم احساس غربت می‌کنند.

عشق به پیشرانه‌های هشت سیلندر از دل کویر تا اتوبان

محمد بن سلیم در جریان گرندپری فرمول یک آمریکا در شهر آستین، در گفت‌وگویی صمیمانه از پیشینه علاقه شدید خود به خودروهای آمریکایی سخن گفت. او توضیح داد که ریشه این شیفتگی به زادگاهش در امارات متحده عربی برمی‌گردد؛ سرزمینی با جاده‌های صاف و عریض در دل بیابان‌ها و قیمت مناسب بنزین، یعنی دقیقاً همان شرایطی که فرهنگ خودرویی ایالات متحده بر پایه آن شکل گرفته است. او معتقد است که در چنین فضایی، سواری با یک خودروی بزرگ جاده‌ای حسی تکرارنشدنی دارد.

به باور بن سلیم، صدای غرش پیشرانه هشت سیلندر، ابعاد کشیده بدنه و اصالت این خودروها، شخصیتی به آن‌ها می‌بخشد که در هیچ کجای دیگر پیدا نمی‌شود. او در این باره می‌گوید وقتی در آمریکا قدم می‌گذارید، خودروهایی غول‌پیکر با ابهت و حضور چشمگیر می‌بینید؛ اما در مقابل، خیابان‌های اروپا پر از خودروهایی بسیار جمع‌وجور است که بیشتر شبیه «قوطی کبریت» هستند تا یک خودروی واقعی با هویت مستقل.

چرا رئیس فدراسیون خودروهای کوچک را نمی‌پسندد؟

اروپا به دلایلی مانند کوچه‌های باریک قرون وسطایی، هزینه‌های سرسام‌آور سوخت و مالیات‌های سنگین بر حجم موتور، همواره بهشت هاچ‌بک‌ها و خودروهای کامپکت بوده است. اما در بازارهایی مثل خاورمیانه و آمریکا، ابعاد بزرگ نشانه‌ای از راحتی، لوکس بودن و ایمنی تلقی می‌شود. بسیاری از رانندگان باسابقه هنوز هم نمی‌توانند با فضای تنگ خودروهای شهری کنار بیایند و همین دیدگاه توضیح می‌دهد که چرا آمریکایی‌ها علاقه‌ای به خودروهای کوچک ندارند و ترجیح می‌دهند پشت فرمان غول‌های فولادی با پیشرانه‌های پرحجم بنشینند.

این تضاد فرهنگی برای بن سلیم هم کاملاً ملموس است. او با وجود این‌که در بالاترین سطح مدیریت مسابقات بین‌المللی فعالیت می‌کند و قوانین کاهش مصرف و بهره‌وری را در ورزش قهرمانی پیش می‌برد، در زندگی شخصی خود تسلیم ابعاد کوچک و فلسفه مهندسی متمرکز بر صرفه‌جویی نشده است.

هنر رستماد؛ ساختن ماشین با دست‌های خود

نکته شگفت‌انگیزتر درباره این چهره شناخته‌شده ورزشی، علاقه شدید او به پروژه بازسازی و مدرن‌سازی کلاسیک‌ها یا اصطلاحاً «رستماد» (Restomod) است. بن سلیم تاکید می‌کند با این‌که نایاب‌ترین هایپرکارهای چند میلیون دلاری جهان را در اختیار دارد، اما بیشترین لذت را از خودروهایی می‌برد که خودش شخصاً در کارگاه آن‌ها را سرهم‌بندی یا تقویت کرده است.

او در تشریح لذت این کار می‌گوید خرید یک خودروی گران‌قیمت آماده از یک کمپانی بزرگ، هرگز لذت مهندسی و درگیر شدن با جزئیات فنی را ندارد. بن سلیم ساعت‌ها وقت صرف بریدن شاسی، تقویت فریم جلو، تغییر محل قرارگیری موتور، بهینه‌سازی فنربندی و اصلاح زوایای تعلیق می‌کند. برای او تنظیم سفتی و برگشت کمک‌فنرها، طراحی ستون فرمان و نصب ترمزهای قدرتمند مدرن، سفری بی‌پایان از یادگیری و لذت مکانیکی به شمار می‌رود.

قایق‌های شناور روی آسفالت؛ جایگاه ویژه کادیلاک

وقتی از محمد بن سلیم پرسیده شد که اگر مجبور باشد از میان کلکسیون عظیمش تنها یک خودرو را برای همیشه نگه دارد کدام را انتخاب می‌کند، پاسخش روشن و بدون درنگ بود: «قطعاً یک کادیلاک». او خودروهای بزرگ دهه‌های طلایی خودروسازی آمریکا مانند کادیلاک (Cadillac)، لینکلن (Lincoln) و کرایسلر ایمپریال (Chrysler Imperial) را شاهکارهایی می‌داند که بی‌دلیل به آن‌ها لقب «قایق‌های جاده‌ای» نداده‌اند.

به عقیده او، هرچند این خودروهای کلاسیک حس سواری نرم و شناور روی ابرها را برای سرنشینان فراهم می‌کردند، اما از نظر فرمان‌پذیری و متوقف شدن با ضعف‌های بزرگی روبه‌رو بودند. او با شوخ‌طبعی می‌گوید: «شما در این ماشین‌ها قدرت بی‌نهایتی زیر پا دارید، اما آیا می‌توانید در پیچ تند متوقفش کنید؟ ابداً!». از همین رو، لذت‌بخش‌ترین کار برای او این است که همین اتاق‌های رویایی و باوقار را بردارد و آن‌ها را به جدیدترین سیستم‌های تعلیق، ترمزهای سرامیکی مدرن و تایرهای روز مجهز کند تا ترکیبی از وقار کلاسیک و عملکرد امروزی متولد شود.

کلکسیونی به ارزش بیش از ۱۰۰ میلیون دلار

بر اساس گزارش‌ها و تصاویر غیررسمی، ارزش پارکینگ شگفت‌انگیز بن سلیم بالغ بر ۱۰۰ میلیون دلار برآورد می‌شود. در این گنجینه، خودروهای افسانه‌ای مانند مرسدس آام‌گ وان (Mercedes-AMG One)، مرسدس CLK-GTR، فراری دیتونا SP3، فراری F40، بوگاتی بولید (Bugatti Bolide)، کونیگزگ آگرا RS، لکسوس LFA و جگوار XJ220 به چشم می‌خورند. حتی یک وانت استودبیکر دست‌ساز با موتور بی‌ام‌و M3 نیز در گاراژ او جا خوش کرده است.

با این همه تنوع و شکوه مهندسی آلمانی، ایتالیایی و بریتانیایی، نکته الهام‌بخش اینجاست که مالک این خودروها همواره وفاداری خود را به پیشرانه اصیل هشت سیلندر آمریکایی حفظ کرده است. در دورانی که روندهای صنعتی و قوانین زیست‌محیطی باعث شده تا دلایل کاهش حجم موتورها حتی گریبان‌گیر مسابقات حرفه‌ای فرمول یک شود، عشق بی‌پرده رئیس فدراسیون به غرش پیشرانه‌های حجیم بنزینی نشان می‌دهد که شور و شوق واقعی اتومبیلرانی هرگز در ارقام روی کاغذ یا موتورهای کم‌حجم خلاصه نمی‌شود.

پرسش‌های متداول

محمد بن سلیم چند دستگاه خودروی آمریکایی V8 دارد؟
او شخصاً تأیید کرده که در کلکسیون خود مالک ۱۶۰ دستگاه خودروی مجهز به پیشرانه هشت سیلندر آمریکایی است.

خودروی محبوب رئیس فدراسیون جهانی اتومبیلرانی چیست؟
او به مدل‌های کلاسیک و بزرگ کادیلاک علاقه ویژه دارد و می‌گوید اگر قرار باشد فقط یک خودرو نگه دارد، انتخابی جز کادیلاک نخواهد داشت.

چرا بن سلیم بازسازی به سبک رستماد را ترجیح می‌دهد؟
او فرآیند برش شاسی، ارتقای ترمزها، فرمان و سیستم تعلیق با دستان خود را بسیار لذت‌بخش‌تر از خرید یک سوپرکار آماده و بی‌نقص می‌داند.