هشدار شرکت ملی پالایش و پخش نفت: متانول در بنزین ممنوع شد!
استفاده از متانول به‌عنوان یک ترکیب اکسیژنه در سوخت، با هدف بهبود فرآیند احتراق، افزایش عدد اکتان و مدیریت ترکیب سوخت، موضوعی شناخته‌شده در سطح جهانی است. در برخی کشورها، استانداردها و الزامات فنی مشخصی برای استفاده از این ترکیب در سوخت تدوین شده است.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری موتورمگ، در استاندارد ملی ایران به شماره ۲۲۹۲۰ که با همکاری تمامی ذی‌نفعان از جمله شرکت‌های خودروساز و سازمان حفاظت محیط زیست تهیه شده، استفاده از ترکیبات اکسیژنه از جمله متانول مجاز شمرده شده است. بر اساس الزامات این استاندارد، حداکثر میزان مجاز متانول ۳ درصد حجمی تعیین گردیده است. بنابراین، استفاده از متانول در حدود مقرر، خارج از چارچوب استانداردهای ملی کشور نیست و ارزیابی کیفیت بنزین باید بر اساس مجموع مشخصات فرآورده نهایی و انطباق آن با الزامات استاندارد انجام شود.
در زمینه افزودن متانول به سوخت در چارچوب استاندارد ملی ایران، مطالعات گسترده‌ای به‌صورت آزمایشگاهی و میدانی در سال‌های اخیر توسط مراجع معتبر علمی، از جمله پژوهشگاه صنعت نفت و شرکت پژوهش و فناوری پتروشیمی انجام شده است. همچنین، شرکت نفت ستاره خلیج فارس به منظور ارزیابی مقدماتی، استفاده از نیم درصد حجمی متانول (حدود یک‌ششم سقف ۳ درصدی تعیین‌شده در استاندارد ملی ایران شماره ۲۲۹۲۰) را مورد آزمایش قرار داده است. این درصد حجمی کاملاً با الزامات کیفی مصوب و قوانین مربوطه همخوانی دارد.
کیفیت یک فرآورده هیدروکربنی، به‌ویژه بنزین موتور، نمی‌تواند صرفاً بر اساس وجود یا عدم‌وجود یک ترکیب خاص ارزیابی شود. ملاک اصلی، انطباق مشخصات محصول نهایی با مجموعه الزامات کیفی و استانداردی است. به عبارت دیگر، وجود نیم درصد متانول به‌تنهایی نه تنها دلیلی برای آسیب به خودرو نیست، بلکه به‌تنهایی نمی‌تواند کیفیت بنزین را تأیید کند. از این رو، مشخصاتی نظیر عدد اکتان، فشار بخار، محدوده تقطیر، میزان آب، پایداری اکسیداسیونی، خورندگی، ترکیبات اکسیژنه و سایر ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی محصول نهایی باید مورد بررسی و کنترل قرار گیرد که این فرآیند در انطباق کامل با استاندارد و قوانین مربوطه بوده است.
در پایان، تأکید می‌شود که برای اظهارنظر دقیق درباره آثار سوخت بر خودرو، باید مجموعه آزمون‌های مرتبط با کیفیت سوخت، عملکرد موتور و سازگاری اجزای سیستم سوخت‌رسانی در یک دوره زمانی معتبر مورد بررسی قرار گیرد. بر این اساس، باید استانداردهای ملی و بین‌المللی، مشخصات فنی فرآورده و نتایج آزمون‌های معتبر آزمایشگاهی و فنی ملاک قضاوت قرار گیرد و نه شایعات و مطالب غیرمستند منتشرشده در برخی صفحات فضای مجازی.
