نسل «زِد»؛ استاد تیکتاک، نه تعمیرکار!
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری موتورمگ، در یک مطالعه که با همکاری بیش از ۳ هزار راننده از ۱۵ کشور انجام شده، هیچ یک از پاسخدهندگان آمریکایی نسل Z را بهعنوان گزینه اول برای تعویض لاستیک انتخاب نکردهاند. در مقابل، نسل X با اختلاف قابل توجهی، بیشترین اعتماد را بهدست آورده و ۶۷ درصد از آمریکاییها اعلام کردهاند که در صورت بروز مشکل کنار جاده، ترجیح میدهند یک راننده ۴۶ تا ۶۱ ساله آچار چرخ را در دست بگیرد.
این بیاعتمادی تنها به آمریکا محدود نمیشود؛ در بریتانیا، پرتغال و استرالیا نیز نسل Z هیچ رأیی کسب نکرده و در سطح جهانی تنها دو درصد اعتماد بهدست آورده است.
نکته جالب این است که خود نسل Z چنین نظری ندارد: ۲۹ درصد از جوانان آمریکایی و ۴۳ درصد از جوانان بریتانیایی بر این باورند که میتوانند لاستیک خودرو را تعویض کنند، هرچند بسیاری از خودروهای جدید حتی زاپاس ندارند.
این مطالعه همچنین نشان میدهد که نسل Z از تعمیرات فرار نمیکند، بلکه شیوه یادگیری آنها تغییر کرده است؛ آنها بیشتر از هر نسل دیگری برای یادگیری تعمیرات به شبکههای اجتماعی، یوتیوب، تیکتاک و ابزارهای هوش مصنوعی مراجعه میکنند. با این حال، فاصله میان اعتماد عمومی و اعتماد به خود، شکافی است که صنعت خودرو و آموزشهای ایمنی جادهای باید به آن توجه کنند.
اعتماد رانندگان آمریکایی در زمان پنچری کنار جاده، به نسلی میرسد که بیشترین تجربه را در رانندگی دارد. در تازهترین نظرسنجی جهانی، آمریکاییها اعلام کردهاند که اگر با لاستیک خوابیده در بزرگراه مواجه شوند، ترجیح میدهند یک راننده نسل X آچار چرخ را در دست بگیرد؛ نسلی که در حال حاضر بین ۴۶ تا ۶۱ سال سن دارد و ۶۷ درصد از شرکتکنندگان آن را قابلاعتمادترین گروه برای انجام تعمیرات فوری میدانند.
در مقابل، نسل Z حتی یک رأی هم کسب نکرده و هیچ یک از پاسخدهندگان در آمریکا حاضر نبودهاند کار تعویض لاستیک را به جوانان بسپارند. این نظرسنجی که به سفارش Autotrader UK و با مشارکت بیش از ۳ هزار راننده از ۱۵ کشور انجام شده، شکاف بزرگی میان نسلها را در مهارتهای پایهای نگهداری خودرو نشان میدهد.
در حالی که نسل X همچنان بهعنوان ستون اعتماد عمومی شناخته میشود، نسل Z در پایینترین نقطه قرار دارد؛ نسلی که بیشتر از هر گروه دیگری برای یادگیری تعمیرات به شبکههای اجتماعی و تیکتاک مراجعه میکند، اما در عمل هنوز نتوانسته اعتماد عمومی را جلب کند.
این بیاعتمادی به نسل Z تنها به آمریکا محدود نیست؛ در بریتانیا، پرتغال و استرالیا نیز جوانترین نسل حتی یک رأی هم کسب نکرده و هیچ رانندهای حاضر نبوده کار تعویض لاستیک را به آنها بسپارد.
در مقیاس جهانی، نسل Z تنها ۲ درصد حمایت بهدست آورده است؛ در حالی که نسل X با ۵۷ درصد همچنان نسل غالب در اعتماد عمومی است و بیشتر رانندگان جهان ترجیح میدهند یک فرد میانسال مسئول تعمیر کنار جاده باشد. با این حال، نکته جالب این است که خود نسل Z چنین نظری ندارد. در آمریکا ۲۹ درصد از جوانان نسل Z گفتهاند احساس میکنند توانایی انجام این کار را دارند.
بنابراین مشکل، کمبود اعتماد به نفس نیست؛ مسأله این است که سایر نسلها هنوز قانع نشدهاند که جوانترین رانندگان میتوانند از پس یکی از ابتداییترین وظایف نگهداری خودرو برآیند. نتایج این مطالعه نشان میدهد که مشکل نسل Z الزاما «فرار از تعمیرات» نیست؛ بلکه شیوه یادگیری آنها تغییر کرده است.
در اغلب کشورهای مورد بررسی، جوانترین نسل بیش از هر گروه دیگری برای یادگیری تعمیرات خودرو به شبکههای اجتماعی، یوتیوب، تیکتاک و ابزارهای هوش مصنوعی مراجعه میکند. تنها استثنا، ایالات متحده است؛ جایی که نسل Z بیشترین استفاده از شبکههای اجتماعی برای راهنمایی تعمیرات را دارند و نسل X بیشترین استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی را ثبت کردهاند (واقعیتی که شاید برای برخی رانندگان کمی ترسناک باشد).
اما شاید شگفتانگیزترین بخش گزارش این باشد که شهرت نسل Z بدتر از واقعیت است! در میان رانندگانی که واقعا تلاش کردهاند تعمیرات انجام دهند، بیش از ۸۰ درصد جوانان در بیشتر کشورها گفتهاند هنگام تلاش برای تعمیر، وضعیت خودرو را بدتر نکردهاند؛ نتیجهای که میتوان آن را یک «تعمیر موفق» در نظر گرفت.
تنها استثنا آفریقای جنوبی است؛ جایی که تقریبا نیمی از نسل Z اعتراف کردهاند هنگام تلاش برای تعمیر، مشکل را بدتر کردهاند. این یافتهها نشان میدهد که فاصله میان توانایی واقعی نسل Z و تصور عمومی از آنها بسیار بیشتر از آن چیزی است که فکر میکنیم.
جوانان امروز شاید روشهای سنتی تعمیر را کنار گذاشته باشند، اما بهجای آن، به ابزارهای دیجیتال و منابع آنلاین تکیه میکنند و در بسیاری موارد، نتیجه کارشان بهتر از چیزی است که نسلهای دیگر تصور میکنند.
