کیفیت قطعه با روشهای سنتی بهبود نمییابد
وی در خصوص مهمترین چالشهای تولید در صنعت قطعهسازی اظهار داشت: «اگر بخواهیم بهطور صادقانه وضعیت این صنعت را بررسی کنیم، مهمترین چالش ما نه در توان مهندسی، بلکه در بهروزرسانی فناوریهای تولید است.»
وی ادامه داد: «هنوز بخش قابل توجهی از واحدهای قطعهسازی با ماشینآلات قدیمی، فرآیندهای سنتی و سطح پایین اتوماسیون فعالیت میکنند؛ این موضوع موجب افزایش هزینه تولید، کاهش بهرهوری و افت رقابتپذیری در بازارهای جهانی شده است.»
دادگراصل با اشاره به ضرورت توسعه فناوری در صنعت قطعهسازی گفت: «فاصله میان صنعت و دانشگاه و همچنین ضعف در سرمایهگذاری برای تحقیق و توسعه (R&D) باعث شده است که بسیاری از فناوریهای نوین تولید، مانند تولید هوشمند، تحلیل دادههای تولید، هوش مصنوعی در کنترل کیفیت و ساخت دیجیتال، بهطور گسترده وارد خطوط تولید نشوند.»
وی افزود: «امروز رقابت در صنعت قطعهسازی تنها بر سر قیمت نیست، بلکه کیفیت، سرعت تحویل، انعطافپذیری و نوآوری، عوامل تعیینکننده در بازار به شمار میروند و برای حضور در این رقابت باید نگاه سنتی به تولید تغییر کند.»
دبیر انجمن مهندسی ساخت و تولید کشور در مورد الزامات داخلیسازی واقعی در صنعت خودرو بیان کرد: «داخلیسازی صرفا به معنای تولید یک قطعه در داخل کشور نیست؛ بلکه به معنای دستیابی به دانش فنی، فناوری ساخت، مواد اولیه، تجهیزات و توان طراحی آن قطعه است.»
وی تأکید کرد: «اگر همچنان به مواد، تجهیزات یا دانش خارجی وابسته باشیم، نمیتوان از داخلیسازی پایدار صحبت کرد.»
دادگراصل توسعه زنجیره تأمین داخلی، سرمایهگذاری در ماشینابزارهای پیشرفته، ارتقای آزمایشگاههای مرجع، حمایت از شرکتهای دانشبنیان، تقویت مراکز تحقیق و توسعه و ایجاد ارتباط مؤثر میان دانشگاه، صنعت و مراکز فناوری را از الزامات تحقق داخلیسازی پایدار برشمرد.
وی همچنین گفت: «نظام استانداردسازی و ارزیابی کیفیت نیز باید همگام با فناوریهای روز دنیا ارتقا یابد تا محصولات داخلی بتوانند در بازارهای بینالمللی رقابت کنند.»
عضو هیاتعلمی دانشگاه ملی مهارت در پایان با اشاره به رابطه میان کیفیت و هزینه تولید افزود: «برخلاف تصور رایج، کیفیت بالاتر الزاما به معنای هزینه بیشتر نیست. در بسیاری از صنایع پیشرفته، کاهش هزینه دقیقا از مسیر افزایش کیفیت حاصل شده است.»
