«هیوندای» نگاهی به دنیای پنهان پشت دیوارها دارد
اما نکتهای ظریف در این میان وجود دارد: سیستم ویژن پالس برای ارائه یک دید جامع از سیگنالهای گوشیهای موبایل شما و اطرافیان بهرهبرداری میکند. این موضوع موجب ایجاد سوالاتی در زمینه حریم خصوصی شده است.
این سیستم از امواج باند فوقوسیع (UWB) استفاده میکند و عملکرد آن مشابه یک رادار است. خودرو سیگنال UWB را ارسال میکند و در صورتی که عابرپیاده، دوچرخهسوار یا خودروی دیگری با یک دستگاه الکترونیکی (مانند موبایل) در نزدیکی آن باشد، سیگنال بازگشت داده میشود.
این سیستم با دقتی خیرهکننده (حدود ۱۵ سانتیمتر) و تا برد ۳۰۰ متری، مکان دقیق فرد یا وسیله را شناسایی میکند. برخلاف دوربینها و رادارها، امواج UWB قادر به عبور از دیوارها و موانع هستند.
به این ترتیب، اگر کودکی از پشت یک اتوبوس متوقفشده به خیابان بدود یا خودرویی با سرعت زیاد از یک تقاطع کور به سمت شما بیاید، خودرو قبل از اینکه شما آنها را ببینید، از حضورشان مطلع شده و به شما هشدار میدهد.
بزرگترین ضعف این سیستم، وابستگی کامل آن به فناوریهای بهروز است. اگر گوشی موبایل شما همراهتان نباشد یا گوشی شما قدیمی باشد، سیستم ویژن پالس عملاً ناکارآمد خواهد بود. در حال حاضر تنها گوشیهای ردهبالا (مانند آیفون ۱۱ به بالا، گوگل پیکسل ۱۰ پرو یا سری سامسونگ اولترا) به فرستنده UWB مجهز هستند. این بدان معناست که امنیت شما در خیابان به مدل گوشی شما بستگی دارد.
مسئله حریم خصوصی نیز یکی از سوالات اصلی است. هیوندای و کیا با دادههایی که از گوشیهای اطرافیان جمعآوری میکنند، چه خواهند کرد؟ آیا این سیستم میتواند برای ردیابی افراد مورد استفاده قرار گیرد؟ در حالی که هیوندای ادعا میکند این سیستم دقت ۹۹ درصدی در شرایط نامساعد و شب ارائه میدهد، هنوز شفافسازی نکرده که مرز بین «حفظ امنیت» و «نقض حریم خصوصی» کجاست.
در حال حاضر، هیوندای و کیا در حال آزمایش این فناوری در محیطهای صنعتی هستند. این سیستم در مرکز فنی کیا در کرهجنوبی مانع از تصادف لیفتراکها با کارگران شده و به زودی در بندر بوسان برای جلوگیری از برخورد جرثقیلها با افراد به کار گرفته خواهد شد.
ظهور سیستمی مانند ویژن پالس در صنعت خودرو، نقطه عطفی در گذار از «ایمنی غیرفعال» به «ایمنی پیشگویانه» محسوب میشود. اگر در گذشته کیسههای هوا و ترمزهای ضدقفل (ABS) آخرین خط دفاعی ما در برابر تصادفات بودند، اکنون هوش مصنوعی قصد دارد قبل از اینکه راننده حتی به پدال ترمز نزدیک شود، خطر را از طریق لرزش پلکها یا تغییر ضربان قلب او شناسایی کند.
این پیشرفت شگرف، پرسشهایی بنیادین را در سطح جهانی مطرح کرده است: بهای این امنیت چقدر است و آیا حریم خصوصی راننده، هزینهای است که باید پرداخت شود؟
از نظر فنی، سیستمهایی مانند ویژن پالس شاهکار مهندسی نرمافزار به شمار میروند. توانایی پردازش آنی دادههای بیومتریک و تشخیص خستگی یا عدم تمرکز راننده، پتانسیل کاهش نرخ مرگومیر جادهای را به شکلی معجزهآسا دارد.
آمارها نشان میدهند که خطای انسانی عامل بیش از ۹۰ درصد تصادفات است؛ بنابراین، وجود یک «کمکخلبان هوشمند» که هرگز خسته نمیشود و با دقت میلیثانیهای اوضاع را زیر نظر دارد، در نگاه اول بهعنوان یک فرشته نجات به نظر میرسد. اما چالش اصلی در همین نقطه آغاز میشود. در بازارهای بینالمللی، بهویژه در اتحادیه اروپا با قوانین سختگیرانه GDPR، این سوال مطرح است که: «دادههای تصویری و بیومتریک کجا ذخیره میشوند؟»
اگر این دادهها به فضای ابری منتقل شوند، چه کسی به آنها دسترسی خواهد داشت؟ آیا شرکتهای بیمه، نهادهای امنیتی یا هکرهایی که بهدنبال نفوذ به زندگی خصوصی افراد هستند؟ ترس از اینکه کابین خودرو به یک «پان اپتیکون» تبدیل شود که در آن هر عطسه یا خمیازه راننده ثبت و تحلیل میشود، به شدت در حال افزایش است.
در سطح جهانی، موسساتی نظیر Euro NCAP در حال حرکت به سمت اجباری کردن سیستمهای نظارت بر راننده (DMS) هستند تا رتبههای ایمنی ۵ ستاره را اعطا کنند. این فشار قانونی، خودروسازان را در موقعیت دشواری قرار داده است؛ آنها باید بین «تکنولوژی نجاتبخش» و «اعتماد مشتری» تعادل برقرار کنند.
برخی برندها با پردازش محلی دادهها (Edge Computing) یعنی تحلیل داده در داخل خودرو بدون ارسال به سرور، سعی در آرام کردن افکار عمومی دارند؛ اما شک و تردیدها همچنان باقی است. شاید با اندکی طنز تلخ بتوان گفت که در آیندهای نزدیک، خودرو شما زودتر از همسرتان متوجه خواهد شد که روز کاری بدی داشتهاید یا دچار استرس هستید!
اما فراتر از شوخی، تکنولوژیهایی مانند ویژن پالس نشاندهنده تغییر ماهیت خودرو از یک «وسیله مکانیکی» به یک «موجود زنده دیجیتال» هستند. در نهایت، موفقیت جهانی چنین سیستمهایی نه در قدرت پردازش پردازندههایشان، بلکه در شفافیت الگوریتمهایشان نهفته است.
صنعت خودرو باید به این درک برسد که امنیت واقعی، بدون احساس امنیت روانی و حفظ حرمت فضای خصوصی سرنشینان، ناقص خواهد بود. ویژن پالس میتواند قهرمان داستانهای جادهای باشد؛ به شرط آنکه به جای «پلیس مخفی»، در نقش یک «همسفر هوشیار» باقی بماند. چالش بزرگ سالهای آینده، نوشتن کدهای اخلاقی برای سیستمهایی است که دیگر تنها جاده را نمیبینند، بلکه به عمق چشمان ما خیره شدهاند.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری موتورمگ
