پیکان کوپه؛ برادر دودر «جوانان» که پایش به ایران نرسید / عکس
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری موتورمگ، پیکان که از سال ۱۳۴۶ در ایران به تولید رسید، در واقع محصول یک شرکت بریتانیایی به نام گروه روتس است. این شرکت را میتوان به جنرال موتورز کوچک تشبیه کرد، زیرا گروه روتس شش برند مختلف از جمله هیلمن، تالبوت، سینگر و… را تحت پوشش خود داشت و خودروهای متنوعی را از طریق این برندها به بازار عرضه میکرد. این شرکت در سال ۱۹۶۳ توسعهٔ سدان چهاردر جدیدی را تحت عنوان پروژهٔ آرو آغاز کرد. به منظور کاهش هزینهها، روتس تصمیم داشت این خودرو را با تغییرات جزئی از طریق برندهای مختلف خود به بازار عرضه کند، مشابه کاری که جنرال موتورز در مقیاس بزرگتر در دهههای ۷۰ و ۸۰ انجام میداد.
حدود سه سال بعد، پروژهٔ آرو به نتیجه رسید و این خودرو در نمایشگاه خودروی لندن ۱۹۶۶ در دو نسخه با برندهای هیلمن و سینگر رونمایی شد. از شش برند گروه روتس، چهار برند شامل هیلمن، سینگر، سانبیم و هامبر این خودرو را با نامهای مختلف به بازار عرضه کردند که پیکان مونتاژی ایران، نسخهٔ هیلمن بود و به نام هانتر شناخته میشد و ارزانترین نسخه در میان این چهار برند به حساب میآمد. نسخههای تولیدی سینگر یک پله بالاتر قرار داشتند و لوکسترین و گرانترین نسخه هم توسط برند هامبر عرضه میشد.
در این میان، برند سانبیم بهطور خاص برای بازارهای صادراتی در نظر گرفته شده بود، زیرا این برند در اروپا و آمریکا محبوبیت بیشتری داشت. به همین دلیل، اکثر نمونههای آرو که توسط سانبیم عرضه شدند، فرمان چپ داشتند. علاوه بر تولید و عرضهٔ نسخهٔ سدان برای بازارهای صادراتی، سانبیم یک نسخهٔ اختصاصی از آرو را نیز تولید میکرد که در سبد محصولات هیچیک از سه برند دیگر وجود نداشت. این مدل کوپهای به نام راپیر بود که در سال ۱۹۶۷ معرفی شد. برخلاف مدل سدان سانبیم که در بازارهای صادراتی عرضه میشد، نسخهٔ کوپه بیشتر برای بازار داخلی انگلستان طراحی شده بود، هرچند که در تعداد محدودی در بازارهای صادراتی نیز عرضه شد و عمده مقصد آن آمریکای شمالی بود.
سانبیم راپیر یک کوپه فستبک بود که در جلو به چهار چراغ گرد مشابه پیکان جوانان مجهز شده بود و در عقب از چراغهای پیکان استیشن استفاده میکرد. زیر کاپوت راپیر نیز همان پیشرانه ۱۷۲۵ سیسی چهار سیلندر دو کاربراتور قرار داشت که در ایران در پیکان جوانان ارائه شد و ۹۴ اسب بخار قدرت داشت. انتقال نیرو بهصورت استاندارد توسط یک گیربکس چهار سرعته دستی انجام میشد، اما امکان سفارش گیربکس اتوماتیک نیز وجود داشت. یک سال بعد، نسخهای قویتر و اسپرتتر از این خودرو با نام راپیر H۱۲۰ معرفی شد که در بیرون از ویژگیهایی مانند خطوط رنگی روی بدنه، جلوپنجره مشکیرنگ و رینگهای جوانانی (Ro Style) برخوردار بود. طراحی درب صندوق عقب این مدل نیز تغییراتی داشت و حالتی بالچه مانند پیدا کرده بود تا ظاهر خودرو را اسپرتتر جلوه دهد. آپشن سقف بازشو نیز برای این مدل قابل سفارش بود.
H۱۲۰ به نسخه تقویتشده همان پیشرانه ۱۷۲۵ سیسی با دو کاربراتور وبر مجهز شده بود که قدرت را به ۱۱۰ اسب بخار افزایش داد، رقمی که برای یک کوپهٔ اقتصادی در آن سالها کافی بود و خودرو را ظرف ۱۱ ثانیه از صفر به سرعت صد کیلومتر بر ساعت میرساند. به دلیل فروش نسبتاً کم راپیر، در سال ۱۹۶۹ نسخهای ارزانتر از آن نیز با نام آلپین ارائه شد که ظاهری سادهتر و تجهیزات کمتری داشت و از موتور ۱۷۲۵ سیسی تک کاربراتور با ۸۰ اسب بخار قدرت استفاده میکرد (مشابه موتور پیکان دولوکس در ایران). در نهایت، تولید همتای کوپهٔ پیکان در سال ۱۹۷۶ پس از ساخت ۴۶٬۲۰۴ دستگاه به پایان رسید و دو سال بعد، نسخهٔ سدان که حالا با نام کرایسلر هانتر عرضه میشد (در سال ۱۹۶۷ گروه روتس به دلیل مشکلات مالی به کرایسلر فروخته شد) نیز از خط تولید کنار رفت تا پروندهٔ روتس آرو بسته شود، هرچند که در ایران داستان به شکل دیگری رقم خورد.
